نسخه اول

داروشناسی بی حس کننده های موضعی

🔆 داروشناسی بی حس کننده های موضعی (قسمت اول -مقدمه)🔰

🔅 بی حسی موضعی، به معنی از دست رفتن حس در بخشی از بدن است؛ بدون اینکه هوشیاری فرد یا کنترل مرکزی روی فعالیت های حیاتی بدن از دست برود.

🔅 بی حس کننده های موضعی را می توان به دو دسته اصلی زیر تقسیم بندی نمود:

🔵 استرها (مانند: بنزوکائین)
🔴 آمیدها (مانند: لیدوکائین)

داروهای هر یک از این دو دسته، بر اساس مدت اثر، در سه گروه کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت قرار می گیرند.

🔅 بی حس کننده های موضعی بر اساس شیوه استعمال، به گروه های زیر تقسیم می شوند:

1️⃣ بی حسی سطحی (مورد کاربرد برای چشم، دهان و …)
2️⃣ بی حسی نفوذی (مورد کاربرد در جراحی های کوچک)
3️⃣ بی حسی انسداد عصبی (مورد استفاده در دندانپزشکی)
4️⃣ بی حسی منطقه ای داخل وریدی (مورد کاربرد برای جراحی اندام ها)
5️⃣ بی حسی نخاعی (مورد استفاده به ویژه برای جراحی اندام های تحتانی)
6️⃣ بی حسی اپیدورال (مورد استفاده برای زایمان بدون درد)

🔅 بی حس کننده های موضعی با انسداد کانال های سدیمی، جلوی ایجاد پتانسیل عمل در سلول های عصبی را می گیرند.

🔅 داروهای بی حس کننده موضعی بازهای ضعیفی هستند که در فرم غیر یونیزه، بهتر به نورون ها نفوذ می کنند؛ لذا چنانچه PH محیط بازی باشد؛ فعالیت این داروها بیشتر می شود.
متقابلا این داروها در بافت های دارای PH اسیدی (مانند بافت های ملتهب)، اثر بخشی کمتری دارند.

⚠️ عوارض جانبی بی حس کننده های موضعی، عمدتا به دلیل انتشار آنها از محل تجویز و بروز واکنش های سیستمیک است. این عوارض در مجموع عصبی یا قلبی می باشد و شامل: گیجی، آشفتگی، لرزش، دپرسیون تنفسی، دپرسیون قلبی و کاهش فشار خون می شود.

فهرست