نسخه اول

موارد کاربرد/ بی حسی مهار عصبی و بی حسی منطقه ای داخل وریدی

🔆 داروشناسی بی حس کننده های موضعی (قسمت پنجم – موارد کاربرد/ بی حسی مهار عصبی و بی حسی منطقه ای داخل وریدی)🔰

📌 در ادامه بحثِ موارد کاربرد بالینی ۶ گانه داروهای بی حس کننده موضعی، در زیر به داروهایی از فهرست دارویی ایران که بیشتر به این شیوه ها تجویز می شوند اشاره می گردد.

۳️⃣ بی حسی مهار عصبی
💊Lidocaine
💊Mepivacaine
💊Bupivacaine
💊Ropivacaine

🔅 در این شیوه، محلول بی حس کننده موضعی در مجاورت یک عصب محیطی (به عنوان مثال در دهان و دندان) یا در داخل شبکه عصبی (مانند شبکه بازویی) تزریق می شود. در این صورت بی حسی وسیع تری نسبت به روش های تماسی و انتشاری ایجاد می شود.

🔅 مهار همزمان اعصاب محیطی و شبکه های عصبی، می تواند به شل شدن عضلات اسکلتی و کمک به انجام اعمال جراحی منجر شود.

🔅 همراهی اپی نفرین با این داروها (به ویژه لیدوکائین)، می تواند منجر به افزایش دوام بی حسی شود.

⚠️ باید توجه داشت که تزریق مستقیم به عصب می تواند بسیار دردناک باشد و حتی منجر به آسیب اعصاب شود.

۴️⃣ بی حسی منطقه ای داخل وریدی
💊Lidocaine
💊Prilocaine

🔅 در این نوع بی حسی، از عروق خونی برای انتقال داروی بی حس کننده به عصب عضو مورد نظر استفاده می شود.

🔅 در این شیوه، خون را با استفاده از یک بانداژ کشی از عضو مورد نظر به سمت قلب هدایت می کنند. سپس با استفاده از یک تورنیکه (شریان بند) خونرسانی به اندام مورد نظر را قطع و آنگاه داروی بی‌حس کننده را از انتهای عضو مورد نظر به آرامی تزریق می‌کنند.
تقریباً پس از گذشت ۲۰ دقیقه اندام مورد نظر بی‌حس شده، می‌توان تورنیکه را باز و جراحی را آغاز نمود.

🔅 بی حسی منطقه ای داخل وریدی، بیشتر برای اعمال جراحی دست و گاهی پا مورد استفاده قرار می گیرد.

⚠️ قابلیت کاربرد فقط برای چند اندام محدود، درد ناشی از بستن تورنیکه، احتمال ورود دارو به جریان خون و خطر ناشی از آسیب ایسکمیک عصب، از عوامل محدود کننده این تکنیک است.

فهرست