قرص ایندومتاسین چیست؟ موارد مصرف، عوارض و تداخلات دارویی

درد و التهاب از شایع‌ترین مشکلاتی هستند که میلیون‌ها نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. از دردهای مزمن مفصلی گرفته تا التهاب‌های حاد ناشی از آسیب‌ها، نیاز به داروهایی برای تسکین این علائم همواره احساس می‌شود. در این میان، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDها) نقش محوری ایفا می‌کنند. ایندومتاسین، یکی از اعضای قدیمی و قدرتمند این خانواده دارویی است که با توانایی بالای خود در کاهش درد، التهاب و تب، سال‌هاست که در فهرست داروهای ضروری پزشکان جای دارد.

با این حال، همانند هر داروی مؤثری، آگاهی کامل از نحوه عملکرد، موارد مصرف، دوزاژ صحیح، عوارض جانبی و تداخلات دارویی ایندومتاسین، برای مصرف ایمن و بهینه آن ضروری است. این مقاله با هدف ارائه یک راهنمای جامع و کاربردی برای تمامی خوانندگان، به تفصیل به بررسی ابعاد مختلف این داروی مهم می‌پردازد تا هر آنچه که لازم است درباره ایندومتاسین بدانید، در دسترس شما باشد.

ایندومتاسین چیست و چگونه عمل می‌کند؟

ایندومتاسین (Indomethacin) یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) قوی است که برای تسکین درد، کاهش التهاب و پایین آوردن تب استفاده می‌شود. این دارو با مهار تولید موادی به نام پروستاگلاندین‌ها در بدن عمل می‌کند. پروستاگلاندین‌ها ترکیبات شیمیایی هستند که در پاسخ به آسیب یا بیماری تولید می‌شوند و نقش کلیدی در بروز درد، التهاب و تب دارند. مکانیسم اصلی اثر ایندومتاسین شامل مهار آنزیم‌های سیکلواکسیژناز (COX-1 و COX-2) است که در مسیر تولید پروستاگلاندین‌ها نقش دارند. با مهار این آنزیم‌ها، ایندومتاسین باعث کاهش سنتز پروستاگلاندین‌ها شده و در نتیجه، علائم التهاب را کاهش می‌دهد، درد را تسکین می‌بخشد و تب را پایین می‌آورد.

از ویژگی‌های مهم ایندومتاسین، قدرت ضدالتهابی قابل توجه آن است که آن را به گزینه‌ای مؤثر برای بیماری‌های التهابی مزمن تبدیل کرده است. این دارو نیمه‌عمری بین 3 تا 11 ساعت (حدود 4.5 ساعت در فرم خوراکی) دارد و عمدتاً از طریق ادرار (حدود 60%) و مدفوع (حدود 33%) دفع می‌شود.

اشکال و دوزهای دارویی ایندومتاسین

ایندومتاسین در اشکال دارویی مختلفی برای پاسخگویی به نیازهای درمانی متفاوت عرضه می‌شود:

• قرص و کپسول خوراکی: رایج‌ترین اشکال برای مصرف عمومی هستند.
  • قرص ایندومتاسین ۲۵ میلی‌گرم: معمولاً برای شروع درمان، دردهای ملایم تا متوسط مفصلی یا عضلانی، در بیماران مسن‌تر، یا افرادی با سابقه مشکلات گوارشی یا کلیوی (با احتیاط) و همچنین برای مدیریت دردهای مزمن با شدت کمتر یا آرتروز خفیف تجویز می‌شود.
  • قرص ایندومتاسین ۷۵ میلی‌گرم: این دوز معمولاً برای بیمارانی با دردهای شدیدتر یا در شرایط مزمن بیماری تجویز می‌شود. این فرم اغلب به صورت آهسته‌رهش موجود است و معمولاً یک بار در روز مصرف می‌شود.
  • کپسول ایندومتاسین ۲۵ میلی‌گرم: عملکردی مشابه قرص دارد، اما به دلیل پوشش ژلاتینی، ممکن است برای افرادی با مشکلات گوارشی یا دشواری در بلع قرص راحت‌تر باشد. جذب آن نیز کمی سریع‌تر از قرص است.
• شیاف: این شکل برای تسکین دردهای شدید و حاد, به‌ویژه در بیمارانی که نمی‌توانند دارو را به صورت خوراکی مصرف کنند (مانند بیماران دچار تهوع یا استفراغ) یا دارای مشکلات معده هستند، کاربرد دارد.
  • شیاف ایندومتاسین ۵۰ میلی‌گرم: برای کنترل درد متوسط تا شدید به کار می‌رود و در افرادی که مشکلات گوارشی دارند یا نمی‌توانند دارو را خوراکی مصرف کنند، ترجیح داده می‌شود.
  • شیاف ایندومتاسین ۱۰۰ میلی‌گرم: برای دردهای شدیدتر تجویز می‌شود. این شیاف همچنین برای دردهای کلیه و اسپاسم‌های عضلانی، به‌ویژه برای راحت‌تر کردن فرآیند دفع سنگ مثانه و کلیه، می‌تواند کاربرد داشته باشد.
• سوسپانسیون خوراکی: مناسب برای افرادی که مشکل بلع قرص دارند.
• تزریق وریدی: در موارد خاص و تحت نظارت پزشک.
• قطره چشمی: برای برخی عفونت‌های چشمی (ذکر شده در سوالات متداول فایل، اما اطلاعات دقیق‌تر در این بخش اضافه می‌شود).

موارد مصرف اصلی ایندومتاسین

ایندومتاسین به دلیل خواص ضدالتهابی قوی خود، در درمان طیف وسیعی از بیماری‌ها و شرایط دردناک کاربرد دارد:

• بیماری‌های روماتیسمی:
  • استئوآرتریت (آرتروز): برای کاهش درد، تورم و سفتی مفاصل ناشی از تخریب غضروف.
  • آرتریت روماتوئید: کنترل درد و التهاب در این بیماری خودایمنی که مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
  • اسپوندیلیت آنکیلوزان (روماتیسم ستون فقرات): کاهش التهاب و سفتی در ستون فقرات.
• نقرس: ایندومتاسین یکی از داروهای مؤثر و پرکاربرد برای درمان حملات حاد نقرس است. این بیماری ناشی از تجمع کریستال‌های اسید اوریک در مفاصل است که باعث درد، تورم و التهاب شدید می‌شود.
• دردهای عضلانی و اسکلتی: تسکین دردهای ناشی از بورسیت (التهاب بورس‌ها)، تاندونیت (التهاب تاندون‌ها)، رگ‌به‌رگ شدن عضلات، و ضرب‌دیدگی شدید استخوان.
• کمردرد: در دردهای ناشی از بیماری‌های ستون فقرات، به‌ویژه دیسک کمر و اسپوندیلوز، با مهار التهاب، به کاهش سفتی عضلات اطراف مهره‌ها و درد عصبی کمک می‌کند.
• سردردهای تنشی: می‌تواند در بهبود برخی سردردها مؤثر باشد.
• دردهای کلیه و سنگ کلیه: شیاف ایندومتاسین برای دردهای کلیه و اسپاسم‌های عضلانی، به‌خصوص به منظور راحت‌تر کردن فرآیند دفع سنگ مثانه و کلیه تجویز می‌شود.
• بستن داکتوس آرتریوزوس باز (PDA) در نوزادان نارس: ایندومتاسین وریدی در نوزادان نارس برای کمک به بسته شدن این مجرای عروقی کاربرد دارد (توجه شود که این کاربرد در تضاد با منع مصرف در بارداری است، به دلیل تأثیر بر جنین).
• قطره چشمی: برای درمان التهاب و درد پس از جراحی آب مروارید یا در موارد ناخنک چشم.

نحوه مصرف صحیح ایندومتاسین

مصرف صحیح ایندومتاسین برای اثربخشی و کاهش عوارض جانبی بسیار مهم است. همواره باید طبق دستور پزشک و راهنمای محصول عمل کرد:

• دوز و زمان مصرف: معمولاً 2 تا 3 بار در روز، همراه با یک لیوان کامل آب مصرف شود. ایندومتاسین بهتر است بعد از غذا، شیر یا همراه با آنتی‌اسیدها مصرف شود تا احتمال تحریک معده و عوارض گوارشی کاهش یابد. سعی کنید دارو را در ساعات مشخصی از روز (مثلاً بعد از صبحانه، ناهار و شام) مصرف کنید تا سطح دارو در خون ثابت بماند.
• نحوه بلع: قرص یا کپسول را باید به صورت کامل بلعید. از خرد کردن، جویدن یا باز کردن آن خودداری کنید، زیرا می‌تواند باعث افزایش عوارض گوارشی و تغییر در جذب دارو شود.
• پس از مصرف: حداقل به مدت 10 تا 15 دقیقه (یا حتی 30 دقیقه) پس از مصرف دارو دراز نکشید. این کار به جلوگیری از تحریک مری کمک می‌کند.
• دوره درمان: برای برخی شرایط مانند آرتریت روماتوئید، ممکن است حدود 4 هفته طول بکشد تا اثر کامل دارو احساس شود. دوره درمان را حتی در صورت احساس بهبودی کامل کنید، مگر اینکه پزشک دستور قطع دهد.
• مصرف در زمان درد: اگر دارو را در مواقع ضروری مصرف می‌کنید (و نه به صورت منظم)، بهتر است با اولین علائم درد آن را استفاده کنید تا مؤثرتر باشد. تأخیر در مصرف ممکن است اثربخشی آن را کاهش دهد.
• فراموشی دوز: در صورت فراموش کردن یک دوز، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر زمان مصرف دوز بعدی نزدیک است، از دوز فراموش شده صرف نظر کرده و به برنامه عادی خود بازگردید. هرگز برای جبران دوز فراموش شده، دوز بعدی را دو برابر نکنید.
• سوسپانسیون: اگر از فرم سوسپانسیون استفاده می‌کنید، قبل از هر بار مصرف بطری را به خوبی تکان دهید.

عوارض جانبی ایندومتاسین

ایندومتاسین، مانند سایر NSAIDها، می‌تواند عوارض جانبی مختلفی ایجاد کند. آگاهی از این عوارض برای مدیریت و پیشگیری از مشکلات احتمالی ضروری است:

عوارض جانبی شایع

• گوارشی: تهوع، استفراغ، سوءهاضمه، دل‌درد، اسهال یا یبوست. زخم یا خون‌ریزی گوارشی از عوارض جدی‌تر و شایع در مصرف قرص است، در حالی که شیاف ممکن است باعث تحریک یا ناراحتی موضعی در ناحیه مقعد شود. مصرف همراه با غذا و یا داروهای محافظ معده (مانند امپرازول) می‌تواند به کاهش این عوارض کمک کند.
• سیستم عصبی مرکزی: سردرد (که گاهی شدید است)، سرگیجه، گیجی، خواب‌آلودگی یا بی‌خوابی. تغییرات خلقی یا خواب نیز ممکن است رخ دهد.
• قلبی-عروقی: افزایش فشار خون و احتباس مایعات یا تورم (اِدِم) به خصوص در پاها. ایندومتاسین می‌تواند خطر حوادث قلبی-عروقی جدی مانند سکته قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد، به خصوص با مصرف طولانی‌مدت و دوزهای بالا.

عوارض جانبی جدی (نادر اما نیازمند توجه فوری پزشکی)

• مشکلات کلیوی: ایندومتاسین می‌تواند بر عملکرد کلیه‌ها تأثیر بگذارد و منجر به نارسایی کلیوی شود، به‌ویژه در افراد مسن، افراد دچار کم‌آبی، نارسایی قلبی یا بیماری‌های کلیوی زمینه‌ای.
• مشکلات کبدی: اختلال در عملکرد کبد (در موارد نادر).
• واکنش‌های آلرژیک شدید: شامل بثورات جلدی، کهیر، خارش، تورم صورت، لب‌ها یا زبان، دشواری در تنفس و آسم (به‌ویژه در افراد حساس به آسپرین یا سایر NSAIDها).
• مشکلات خونی: از جمله کم‌خونی یا اختلال در لخته شدن خون.
• سندرم استیونز-جانسون: یک واکنش پوستی شدید و تهدیدکننده زندگی.
• حساسیت به نور (فوتوسنسیتیویتی): افزایش حساسیت پوست به نور خورشید.

در صورت بروز هر یک از عوارض جانبی جدی، فوراً مصرف دارو را قطع کرده و به پزشک مراجعه کنید.

آیا ایندومتاسین مرفین یا مواد مخدر دارد؟

خیر، ایندومتاسین هیچ‌گونه ترکیب مخدر یا مرفین ندارد. این دارو یک ضدالتهاب غیراستروئیدی است و اثر تسکین درد آن از طریق مهار آنزیم‌های التهاب‌زا است، نه از طریق اثر بر سیستم عصبی مرکزی مانند مورفین. ایندومتاسین وابستگی یا حالت نشئگی ایجاد نمی‌کند.

تداخلات دارویی و غذایی ایندومتاسین

ایندومتاسین می‌تواند با سایر داروها و برخی مواد غذایی تداخل دارویی داشته باشد که می‌تواند بر اثربخشی دارو یا افزایش خطر عوارض جانبی تأثیر بگذارد. همیشه لیست کاملی از تمام داروهای مصرفی خود را (شامل داروهای نسخه‌ای، بدون نسخه، مکمل‌ها و محصولات گیاهی) به پزشک یا داروساز خود ارائه دهید.

تداخلات مهم دارو-دارو

• سایر داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDها): مصرف همزمان با سایر NSAIDها مانند ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک یا سلکوکسیب، خطر عوارض جانبی گوارشی و کلیوی را به شدت افزایش می‌دهد و توصیه نمی‌شود.
• داروهای رقیق‌کننده خون (ضدانعقادها و ضد پلاکت‌ها): مانند وارفارین، هپارین، دابیگاتران، انوکساپارین، و کلوپیدوگرل. مصرف همزمان با ایندومتاسین به دلیل افزایش خطر خون‌ریزی گوارشی یا سایر خون‌ریزی‌ها، بسیار خطرناک است و نیاز به پایش دقیق دارد.
• داروهای کنترل فشار خون (مانند مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II): مانند کاپتوپریل، لیزینوپریل، والزارتان و لوزارتان. ایندومتاسین می‌تواند اثربخشی این داروها را کاهش داده و منجر به افزایش فشار خون شود.
• دیورتیک‌ها (قرص‌های آب): مانند فوروزماید. ایندومتاسین می‌تواند اثر این داروها را کاهش داده و باعث احتباس مایعات و افزایش فشار خون شود.
• لیتیوم: ایندومتاسین می‌تواند سطح لیتیوم (مورد استفاده در اختلال دوقطبی) را در خون افزایش داده و خطر مسمومیت با لیتیوم را بالا ببرد.
• متوترکسات: ایندومتاسین می‌تواند حذف متوترکسات را از بدن کاهش داده و باعث افزایش سطح آن و سمیت شود.
• کورتیکواستروئیدها: مصرف همزمان با داروهایی مانند پردنیزون، خطر زخم و خون‌ریزی گوارشی را افزایش می‌دهد.
• سیدوفوویر: مصرف همزمان می‌تواند منجر به افزایش خطر مشکلات کلیوی شود.
• داروهایی که فاصله QT را طولانی می‌کنند: اگرچه در فایل اشاره مستقیم نشده، اما به عنوان یک NSAID، باید در مصرف همزمان با داروهایی که باعث طولانی شدن فاصله QT در نوار قلب می‌شوند (مانند برخی ضد آریتمی‌ها، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، برخی ضد افسردگی‌ها) احتیاط کرد، زیرا خطر آریتمی‌های قلبی را افزایش می‌دهد.

تداخلات مهم دارو-غذا/نوشیدنی

• الکل: مصرف الکل همزمان با ایندومتاسین به دلیل افزایش خطر تحریک معده و خون‌ریزی گوارشی توصیه نمی‌شود.
• غذا: قرص و شیاف ایندومتاسین بهتر است همراه با غذا مصرف شود تا عوارض گوارشی کاهش یابد. کپسول ایندومتاسین بهتر است با معده خالی (یک ساعت قبل یا دو ساعت بعد از غذا) مصرف شود.

جدول 2: خلاصه‌ای از تداخلات دارویی مهم ایندومتاسین و عوارض جانبی احتمالی

موارد احتیاط و منع مصرف ایندومتاسین

استفاده از ایندومتاسین در برخی شرایط باید با احتیاط فراوان یا کاملاً ممنوع باشد:

موارد احتیاط

• بیماری‌های کلیوی و کبدی: در افراد دارای نارسایی کلیوی یا کبدی، خطر بروز عوارض جدی افزایش می‌یابد. پایش عملکرد کلیه و کبد در طول درمان ضروری است.
• بیماری‌های قلبی و فشار خون بالا: ایندومتاسین می‌تواند باعث افزایش فشار خون و احتباس مایعات شود. در بیماران با سابقه نارسایی قلبی، فشار خون بالا یا سابقه حمله قلبی/سکته مغزی اخیر، باید با احتیاط فراوان و تحت نظارت دقیق پزشک مصرف شود.
• سابقه زخم یا خون‌ریزی گوارشی: در افرادی که سابقه زخم معده یا خون‌ریزی گوارشی دارند، خطر عود یا بروز خون‌ریزی جدید افزایش می‌یابد.
• آسم: به خصوص آسم حساس به آسپرین یا سایر NSAIDها، می‌تواند باعث بروز حملات شدید آسم شود.
• سالمندان: افراد مسن بیشتر در معرض عوارض جانبی، به ویژه مشکلات گوارشی، کلیوی و قلبی-عروقی هستند. دوزهای پایین‌تر و نظارت دقیق‌تر توصیه می‌شود.
• کم‌آبی بدن: در صورت کم‌آبی، خطر مشکلات کلیوی افزایش می‌یابد. توصیه می‌شود در طول درمان مایعات کافی نوشیده شود.

موارد منع مصرف مطلق

• حساسیت: حساسیت شناخته شده به ایندومتاسین، آسپرین یا هر NSAID دیگر.
• زخم معده فعال یا خون‌ریزی گوارشی فعال: به دلیل افزایش شدید خطر خون‌ریزی و سوراخ شدن دستگاه گوارش.
• نارسایی شدید قلبی، کلیوی یا کبدی: به دلیل تشدید بیماری و خطر عوارض جانبی کشنده.
• بارداری پس از هفته 20 (نیمه دوم بارداری): مصرف ایندومتاسین پس از هفته 20 بارداری ممنوع است. این خطر به دلیل بسته شدن زودهنگام مجرای شریانی (داکتوس آرتریوزوس) در جنین است که می‌تواند منجر به مشکلات جدی قلبی در نوزاد شود.

ایندومتاسین در بارداری و شیردهی

مصرف ایندومتاسین در دوران بارداری، به‌ویژه در نیمه دوم آن (از هفته 20 به بعد)، اکیداً ممنوع است. همانطور که ذکر شد، این موضوع به دلیل خطر بسته شدن زودهنگام داکتوس آرتریوزوس در جنین است که می‌تواند عوارض قلبی جدی ایجاد کند. در سه ماهه اول و دوم بارداری نیز، تنها در شرایط خاص و تحت نظارت دقیق پزشک، با کمترین دوز و کوتاه‌ترین مدت زمان ممکن توصیه می‌شود.

در دوران شیردهی، ایندومتاسین وارد شیر مادر می‌شود. بنابراین، مصرف آن باید با احتیاط و تحت نظر پزشک باشد. در صورت نیاز فوری به مصرف، ممکن است پزشک فرم شیاف یا دوز پایین‌تری را توصیه کند. همواره قبل از مصرف هر دارویی در دوران بارداری یا شیردهی با پزشک خود مشورت کنید.

تفاوت ایندومتاسین و دیکلوفناک

ایندومتاسین و دیکلوفناک هر دو از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) هستند و دارای خواص ضدالتهابی، ضددرد و ضدتب می‌باشند. با این حال، تفاوت‌هایی بین آن‌ها وجود دارد که می‌تواند در انتخاب پزشک مؤثر باشد:

• قدرت و اثربخشی: ایندومتاسین به طور کلی به عنوان یک NSAID قوی‌تر شناخته می‌شود و در درمان آرتریت‌های مزمن و دردهای شدیدتر مانند حملات حاد نقرس، ممکن است مؤثرتر باشد.
• تحمل گوارشی: دیکلوفناک معمولاً تحمل گوارشی بهتری نسبت به ایندومتاسین دارد. عوارض گوارشی مانند سوءهاضمه، تهوع و زخم معده با ایندومتاسین شیوع بیشتری دارند.
• موارد مصرف رایج: دیکلوفناک اغلب برای دردهای عضلانی، التهاب‌های خفیف تا متوسط و دردهای پس از جراحی ترجیح داده می‌شود. ایندومتاسین بیشتر در موارد خاص مانند نقرس حاد، آرتریت روماتوئید شدید و اسپوندیلیت آنکیلوزان کاربرد دارد.
• عوارض جانبی خاص: هر دو می‌توانند فشار خون را افزایش دهند، اما ایندومتاسین در این زمینه شهرت بیشتری دارد.

انتخاب بین این دو دارو بستگی به نوع و شدت درد، سابقه پزشکی بیمار، وجود بیماری‌های زمینه‌ای و پاسخ فرد به درمان دارد. پزشک ممکن است بر اساس این عوامل، داروی مناسب را تجویز کرده یا حتی بین این دو دارو جابه‌جا کند.

نکات کلیدی برای مصرف ایمن و مؤثر ایندومتاسین

ایندومتاسین یک داروی بسیار مؤثر برای کنترل درد و التهاب در بیماری‌های مزمن مفصلی و عضلانی است. با این حال، مانند تمامی داروهای قدرتمند، مصرف آن نیازمند احتیاط و آگاهی است. همواره باید این دارو را طبق نظر و تجویز پزشک مصرف کنید و از خوددرمانی یا افزایش دوز خودسرانه به شدت پرهیز نمایید.

• اهمیت مشاوره پزشکی: قبل از شروع مصرف ایندومتاسین، سوابق پزشکی کامل خود را، به خصوص سابقه مشکلات گوارشی (زخم یا خون‌ریزی)، بیماری‌های قلبی (فشار خون بالا، نارسایی قلبی، حمله قلبی/سکته مغزی)، بیماری‌های کلیوی یا کبدی، آسم یا آلرژی به NSAIDها، با پزشک در میان بگذارید.
• پایش منظم: در طول درمان طولانی‌مدت با ایندومتاسین، به دلیل احتمال عوارض جانبی بر سیستم گوارش، کلیه و قلب و عروق، پایش‌های منظم توسط پزشک (مانند بررسی فشار خون، آزمایشات عملکرد کلیه و کبد) ضروری است.
• تکمیل دوره درمان: حتی اگر علائم شما بهبود یافت، دوره درمان تجویز شده را کامل کنید، مگر اینکه پزشک دستور دیگری بدهد. این کار برای ریشه‌کن کردن کامل التهاب و جلوگیری از عود بیماری مهم است.
• مدیریت عوارض گوارشی: برای کاهش عوارض گوارشی، دارو را حتماً بعد از غذا و با مقدار کافی آب مصرف کنید. در صورت لزوم، پزشک ممکن است داروی محافظ معده تجویز کند.
• عدم مصرف طولانی‌مدت خودسرانه: استفاده طولانی‌مدت و بدون نظارت از ایندومتاسین به هیچ وجه توصیه نمی‌شود، زیرا خطر آسیب‌های جدی به دستگاه گوارش و کلیه‌ها را افزایش می‌دهد.
• توجه به علائم هشدار: در صورت بروز علائمی مانند درد شدید معده، تنگی نفس، تورم غیرعادی، تغییر در میزان ادرار، زردی پوست یا چشم‌ها، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

پرسش‌های متداول

1. آیا ایندومتاسین برای سردرد معمولی مؤثر است؟

ایندومتاسین می‌تواند در بهبود برخی سردردهای تنشی مؤثر باشد. با این حال، به دلیل قدرت بالای آن و عوارض جانبی احتمالی، معمولاً برای سردردهای خفیف یا معمولی، داروهای دیگری مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن ترجیح داده می‌شوند.

2. آیا مصرف ایندومتاسین باعث خواب‌آلودگی می‌شود؟

خواب‌آلودگی به عنوان یک عارضه جانبی شایع ایندومتاسین ذکر نشده است. با این حال، سرگیجه یا سردرد از عوارض جانبی احتمالی آن هستند. در صورت بروز سرگیجه، از رانندگی یا کار با ماشین‌آلات سنگین خودداری کنید.

3. آیا می‌توان ایندومتاسین را برای دندان درد استفاده کرد؟

بله، ایندومتاسین به عنوان یک مسکن قوی و ضدالتهاب می‌تواند در تسکین دندان درد (به‌ویژه دردهای التهابی) مؤثر باشد. با این حال، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است داروهای دیگری را با عوارض جانبی کمتر برای دندان درد توصیه کند.

4. آیا ایندومتاسین باعث چاقی می‌شود؟

خیر، ایندومتاسین به طور مستقیم باعث چاقی نمی‌شود. این دارو بر متابولیسم چربی یا افزایش وزن تأثیر مستقیمی ندارد. هرگونه تغییر وزن در طول مصرف آن، به احتمال زیاد به عوامل دیگری مرتبط است.

5. بهترین زمان مصرف قرص ایندومتاسین چه زمانی است؟

ایندومتاسین بهتر است بعد از غذا، شیر یا همراه با آنتی‌اسیدها و با یک لیوان کامل آب مصرف شود. سعی کنید آن را در ساعات مشخصی از روز (مثلاً بعد از صبحانه، ناهار و شام) استفاده کنید تا سطح دارو در خون ثابت بماند.

6. آیا ایندومتاسین در زایمان زودرس کاربرد دارد؟

ایندومتاسین در گذشته گاهی برای توقف انقباضات رحم در زایمان زودرس استفاده می‌شد، اما به دلیل خطر بسته شدن زودرس داکتوس آرتریوزوس در جنین (به‌ویژه پس از هفته 32 بارداری)، مصرف آن در بارداری بسیار محدود شده و در نیمه دوم بارداری (از هفته 20 به بعد) ممنوع است. استفاده از آن در این شرایط باید فقط تحت نظارت شدید پزشک و در موارد بسیار خاص صورت گیرد.